و قناعت!
که امروز عامل توجیه فقر شده است و دعوت به کم سازی و کم خواهی و تسلیم شدن به
فلسفه ی زندگی "بخور نمیر" و بقیه را بگذار برای صاحبان اشتهاهای بزرگی که سرزمینها
را با اهلش بلع میکنند و باز هم جوعشان فرو نمینشیند و باز هم خرناس میکشند و طعمه میجویند!
قناعت، فلسفه ی شوم ذلت پرور گداساز و زبون آفرین و پایه ی اخلاق در مذهب "پنج سیر
نون تافتون" و یک "آب باریک" است و جهان بینی انسانهایی که تمام جولانگاه وجودشان،
نوسان میان "سفره ی آبگوشت"است و "لحاف کرسی"
این گونه "قناعت و صبر" را ما از زندگی سگان آموختیم.
یک انسان مسئول در بابر جامعه و متعهد رسالتی برای مردم و مجاهد راه یک عقیده ی
انسانی، باید زندگی "فردی اش" را بر دو اصل منفی استوار کند تا زندگی اجتماعی و اعتقادیش
بر اصل مثبت پایدار بماند:
اول "نداشته باشد"، تا برای "حفظش" محافظه کار نشود
دوم باید "نخواسته باشد" تا برای کسبش نلغزد و ضعف نشان ندهد!!
پارسایی و قناعت او، پشتوانه ی استقلال و آزادگی و دلیری و پایداری اوست و این است
معنی "زهد انقلابی" و این است معنی "زهد علی" زهدی که فریبکاران یا بیخردانی که همه ی
معانی بلند را در سطح ادراک تنگ و کوتاه خود کوچک میکنند و حقیر مینمایند و پایین
می آورند،آن را برای مردم فقیر وسیله ی "توجیه فقر" کرده اند..
مذهب علیه مذهب، معلم شهید علی شریعتی..

سگی می گوید:
- کنار مطبخ ارباب، آنجا
- بر آن خاک اره های نرم خفتن
- چه لذت بخش و مطبوع است و آنگاه
- عزیزم گفتن و جانم شنفتن!!
و دیگری ادامه میدهد:
- از آن ته مانده های سفره خوردن
و دیگری:
- و گر آن هم نباشد، استخوانی!
اولی باز:
- چه عمر راحتی، دنیای خوبی
- چه ارباب عزیز و مهربانی!
و سگی دیگر به یاد می آورد:
- ولی شلاق.. این دیگر بلایی است!
و دیگری دلداری میدهد:
بلی، اما تحمل کرد باید
درست است اینکه قدری دردناک است
ولی ارباب آخر رحمش آید
گذارد، چون فروکش کرد خشمش
که سر بر کفش و بر پایش گذاریم
شمارد زخمهامان را و ما، این
محبت را غنیمت میشماریم..
مهدی اخوان ثالث..